The un-united states of education | Verslag studiereis VS

31 maart 2020

We staan voor het capitool in Washington. "Kijk", zegt onze gids, "Bovenop de koepel staat Lady Freedom, ook een vrijheidsbeeld, met haar gezicht richting het oosten waar de zon op komt, het teken van hoop". "Ja vervolgt ze, en dat zie je dus niet bij de beelden van de presidenten, zij zijn gericht naar het westen". Onze rondleiding wordt gegeven door een hoogleraar van de Universiteit van Washington en gaat erg in op de symboliek en achtergrond van de Verenigde Staten van Amerika. De rol van de president, het kiesstelsel, de staten en de oprichting van de VS.

Verbinden en informeren

Ik ben samen met 12 experts op het gebied van digitale geletterdheid uitgenodigd door de Amerikaanse ambassade voor het International Visitors Leadership Program, een uitwisselingsprogramma dat het doel heeft om contacten te leggen tussen experts op eenzelfde terrein, maar ook om de VS beter te leren kennen. Onze volgende bijeenkomst gaat in dat kader dan ook verder in op de staatsinrichting. Hierbij wordt steeds duidelijker dat de federale overheid eigenlijk beperkte bevoegdheden heeft en dat het toch de staten zelf zijn die hun wetten stellen. Ook onderwijs is iets dat per staat wordt geregeld. Staten kunnen gezamenlijk afspraken maken, bijvoorbeeld dat ze de Common Core als curriculum willen gebruiken, maar dat kan ze door de federale overheid niet worden opgelegd.

De krant brengt de leugen in het land

Ons progra​mma zit erg vol met bezoeken aan scholen, musea, onderzoeksinstellingen en bibliotheken. Al snel blijkt dat het begrip digital literacy bij veel mensen synoniem is aan news literacy, media literacy en information literacy. En bij doorvragen gaat het dan ook in veel gevallen om kritisch lezen. "News literacy krijgt op dit moment een grote push vanuit de commerciële uitgevers. Het publiek is het vertrouwen in de media kwijt en de focus op news literacy moet dit herstellen" zo krijgen we te horen bij een bijeenkomst op het Newseum. Daar zien we ook de talloze voorbeelden van niet al te objectieve berichtgeving waar de media zich schuldig aan hebben gemaakt.

Trump

We zijn in de VS tijdens het impeachment van Trump. We krijgen dan ook de opdracht om verschillende nieuwszenders te bekijken rondom de berichtgeving. Het verschil is groot, bij de ene zender is het breaking news waarin gerechtigheid geschied, de ander meldt het als een update, maar er zijn ook zenders die het weergeven als een heksenjacht.

Vrijheid van onderwijs

Bij de schoolbezoeken blijkt de spraakverwarring over digitale geletterdheid, maar ook over het beleid groot. Dit komt ook omdat er verschillende curricula door elkaar lopen. Washington DC is geen staat. Het is een stukje Amerika dat ingericht is als politiek orgaan. En zo blijkt dat naast de staten ook de schooldistricten veel vrijheid hebben bij de inrichting van het curriculum. En ja, er is een stuk dat de staat verplicht, maar digitale geletterdheid hoort daar niet bij.

Ongelijke kansen

Na vijf dagen gaan we naar Kalamazoo in de staat Michigan, waar de Gibson gitaren vandaan komen, de gele geblokte taxi's worden gemaakt en waar lokaal de meeste verschillende bieren worden gebrouwen. Het is ook een stad waar in de VS de inkomensongelijkheid het grootst is . We krijgen het begrip Red Lining uitgelegd krijgen, een vorm van discriminatie die in de jaren ’30 begon op de woningmarkt. De praktijk wordt gezien als een van de grootste oorzaken van kansenongelijkheid en is nog steeds actueel. Kalamazoo is klein, het heeft misschien zes hoge gebouwen, waarvan ons hotel het hoogste is. Vier blokken uit het centrum slaat meteen de armoede toe. De onderwijsprojecten in de stad richten zich op het bieden van een opleiding voor iedereen (https://www.kalamazoopromise.com). Iedereen kan een beurs krijgen.

Net iets meer dan niks

Rhode Island is onze laatste bestemming. We gaan hier in gesprek met Renee Hobbs, een naam die in eerdere gesprekken al vaker voorbij kwam en ook in de zoektochten naar de onderliggende curricula voor digitale geletterdheid regelmatig opdook. Veel nieuwe curricula van de verschillende staten voor digitale geletterdheid zijn geschreven in 2018 en 2019. Renee vatte de diversiteit daarvan kort samen als "It's a hot mess". Toen digitale geletterdheid werd opgenomen in de Common Core die door zo'n 20 staten wordt gevolgd, leek er meer duidelijkheid te komen. Maar uiteindelijk werden de onderdelen alleen minimaal benoemd bij English art. Omdat de uitgevers zich richten op de Common Core is uiteindelijk van de invoering dan ook weinig terecht gekomen.

Grote verschillen

Verschillende staten hebben nu een eigen aanvullend curriculum voor digitale geletterdheid geschreven. Daarnaast zijn er ook curricula vanuit docentennetwerken zoals bijvoorbeeld ISTE. De focus ligt daarin veel meer op digitale technologie, computational thinking and data science. Het probleem is dat er niets verplicht is en dat scholen dan ook moeilijk kunnen kiezen hoe ze digitale geletterdheid willen vormgeven. Het belang wordt gezien, de variëteit is groot. ​Per staat, per schooldistrict, per school.

Waarom de uitnodiging?

"Twee weken op kosten van de Amerikaanse ambassade, waarom, wat willen ze?". Die vraag kwam vaak langs. Ik denk dat een stukje zoals dit het doel is: proberen beleidsmakers inzicht te geven in een groot land dat we vaak als een geheel zien, maar wat eigenlijk uit 51 zelfstandige delen bestaat. Er zijn hele mooie voorbeelden te vinden van digitale geletterdheid, maar niet iedereen is even ver.​


contactpersoon

allard_strijker